การเรียนรู้ในศตวรรษที่ ๒๑

การเรียนรู้ในศตวรรษที่ ๒๑

       ลักษณะของศิษย์ในศตวรรษที่ ๒๑

ลักษณะ ๘ ประการของเด็กสมัยใหม่ไว้ดังนี้

• มีอิสระที่จะเลือกสิ่งที่ตนพอใจ

• ต้องการดัดแปลงสิ่งต่าง ๆ ให้ตรงตามความพอใจและความต้องการของตน

• ตรวจสอบหาความจริงเบื้องหลัง

• เป็นตัวของตัวเองและสร้างปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น เพื่อรวมตัวกันเป็นองค์กร

• ความสนุกสนานและการเล่นเป็นส่วนหนึ่งของงาน การเรียนรู้

• การร่วมมือ และความสัมพันธ์เป็นส่วนหนึ่งของทุกกิจกรรม

• ต้องการความเร็วในการสื่อสาร การหาข้อมูล และตอบคำถาม

• สร้างนวัตกรรมต่อทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

   ปัจจัยสำคัญด้านการเรียนรู้ในศตวรรษที่ ๒๑

ปัจจัยสำคัญด้านการเรียนรู้ในศตวรรษที่ ๒๑ ไว้ ๕ ประการคือ

• Authentic learning การเรียนรู้ที่แท้จริงอยู่ในโลกจริงหรือชีวิตจริง

• Mental model building เป็นการเรียนรู้วิธีการนำเอาประสบการณ์มาสั่งสมจนเกิดเป็นกระบวนทัศน์

• Internal motivation การเรียนรู้ที่แท้จริงขับดันด้วยฉันทะ ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่ภายในตัวคน

• Multiple intelligence เด็กแต่ละคนมีความถนัดหรือปัญญาที่ติดตัวมาแต่กำเนิดต่างกัน

• Social learning การเรียนรู้เป็นกิจกรรมทางสังคม

 ทักษะเพื่อการดำรงชีวิตในศตวรรษที่ ๒๑

ทักษะเพื่อการดำรงชีวิตในศตวรรษที่ ๒๑ ได้แก่

• ภาษาแม่ และภาษาโลก

• ศิลปะ

• คณิตศาสตร์

• เศรษฐศาสตร์

• วิทยาศาสตร์

• ภูมิศาสตร์

• ประวัติศาสตร์

• รัฐ และความเป็นพลเมืองดี

   ศาสตราใหม่สำหรับครูเพื่อศิษย์

คือ 3R x 7C

3R ได้แก่

- Reading (อ่านออก),

-  (W)Riting (เขียนได้) และ

- (A)Rithmetics (คิดเลขเป็น)

7C ได้แก่

Critical thinking & problem solving (ทักษะด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณ และทักษะในการแก้ปัญหา)

Creativity & innovation (ทักษะด้านการสร้างสรรค์ และนวัตกรรม)

Cross-cultural understanding (ทักษะด้านความเข้าใจต่างวัฒนธรรม ต่างกระบวนทัศน์)

Collaboration, teamwork & leadership (ทักษะด้านความร่วมมือการทำงานเป็นทีม และภาวะผู้นำ)

Communications, information & media literacy (ทักษะด้านการสื่อสาร สารสนเทศ และรู้เท่าทันสื่อ)

Computing & ICT literacy (ทักษะด้านคอมพิวเตอร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร)

Career & learning skills (ทักษะอาชีพ และทักษะการเรียนรู้)

 การพัฒนาสมองห้าด้าน

1. สมองด้านวิชาและวินัย (disciplined mind)  คือ เป็นคนมีระเบียบวินัยบังคับตัวเองให้เรียนรู้เพื่ออยู่ในพรมแดนความรู้

2. สมองด้านสังเคราะห์ (synthesizing mind) คือ ความสามารถในการรวบรวมสารสนเทศและความรู้ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง นำมากลั่นกรองคัดเลือกเอามาเฉพาะส่วนที่สำคัญ

3. สมองด้านสร้างสรรค์ (creating mind) คือ คุณสมบัติสำคัญที่สุดของสมองสร้างสรรค์คือ คิดนอกกรอบ แต่คนเราจะคิดนอกกรอบเก่งได้ต้องเก่งความรู้ในกรอบเสียก่อน ศัตรูสำคัญที่สุดของความคิดสร้างสรรค์ คือ การเรียนแบบท่องจำ

4. สมองด้านเคารพให้เกียรติ (respectful mind) คุณสมบัติด้านเคารพให้เกียรติผู้อื่นมีความจำเป็นในยุคโลกาภิวัตน์ที่ผู้คนเคลื่อนไหวเดินทางและสื่อสารได้ง่าย

5. สมองด้านจริยธรรม (ethical mind) ทักษะเชิงนามธรรม เรียนรู้ซึมซับได้โดยการชวนกันสมมติและแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นกันว่าตัวเองเป็นอย่างไรในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

 ทักษะการเรียนรู้ในการดำรงชีวิต

- ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม

การเรียนรู้แบบที่เด็กร่วมกันสร้างความรู้เองคือ เรียนรู้โดยการสร้างความรู้ และเรียนรู้เป็นทีมและเรียนรู้ทักษะในการสร้างการเปลี่ยนแปลงไปในทางดีขึ้น

ประกอบด้วยทักษะย่อย ๆ ดังต่อไปนี้

๑. การคิดอย่างมีวิจารณญาณ (critical thinking) และการแก้ปัญหา(problem solving)

๒. การสื่อสาร (communication) และความร่วมมือ (collaboration)

๓. ความริเริ่มสร้างสรรค์ (creativity) และนวัตกรรม (innovation)

- ทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ(critical thinking)

การคิดอย่างมีวิจารณญาณต้องไม่ใช่เกิดขึ้นแค่ในชั่วโมงเรียน หรือในชั้นเรียน แต่ต้องเกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน นักเรียนต้องเรียนเอาเองโดยการฝึกฝน ครูจะเป็นโค้ชของการฝึกหัดนี้

- ทักษะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร

ทุกคนต้องมีทักษะในการสร้างสารสนเทศและสื่อออกไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้คนวงกว้างจะต้องมีทักษะที่ต้องการเหล่านี้

1.ทักษะในการเข้าถึง (access) อย่างรวดเร็ว และรู้แหล่ง

2.ทักษะในการประเมินความน่าเชื่อถือ

3.            ทักษะในการใช้อย่างสร้างสรรค์

-                   ทักษะด้านสื่อ (Media Literacy Skills)

ทักษะด้านสื่อประกอบด้วยความสามารถด้านการเข้าถึง วิเคราะห์ ประเมิน และสร้างสาร (message)ในรูปแบบต่าง ๆ อันได้แก่ ในรูปสิ่งพิมพ์กราฟฟิก แอนิเมชั่น มัลติมีเดีย เว็บไซต์ และอื่น ๆ

-                   ทักษะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT Literacy)

ครูจะตามเทคโนโลยีให้ทัน จึงต้องมีกลไกช่วยเหลือครูอย่างเป็นระบบ และครูก็ต้องหมั่นเรียนรู้

-                   ทักษะด้านความเป็นนานาชาติ

ครูต้องศึกษาหาช่องทางทำความรู้จักเพื่อร่วมมือกับครูในประเทศอื่นที่สนใจการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรม (cross culture learning)ร่วมกัน

-                   ทักษะอาชีพและทักษะชีวิต

เรียนตามพัฒนาการของสมอง ครูจะต้องเรียนรู้วิธีการออกแบบการเรียนรู้ให้แก่ศิษย์แต่ละกลุ่มอายุและตามพัฒนาการของสมองเด็กแต่ละคน

-                   ทักษะด้านสังคมและทักษะข้ามวัฒนธรรม (Social and Cross-Cultural Skills)

หัวใจของทักษะนี้คือ สามารถทำงานและดำรงชีวิตอยู่กับสภาพแวดล้อมและผู้คนที่มีความแตกต่างหลากหลายได้อย่างไม่รู้สึกเครียดหรือแปลกแยก และทำให้งานสำเร็จได้

 แนวคิดการเรียนรู้สำหรับครู

-          ครูเพื่อศิษย์ต้องมีสติระลึกรู้อยู่ตลอดเวลาว่า การเรียนการสอนต้องไม่ใช่เรื่องความรู้ของตน แต่เป็นเรื่องการคิดและทักษะของศิษย์ จุดเน้นต้องเปลี่ยนจากการสอนของครูไปสู่การเรียนรู้ของศิษย์

-         ครูสอนน้อยลง แต่หันไปทำหน้าที่ออกแบบการเรียนรู้ชักชวนนักเรียนทบทวนว่าในแต่ละกิจกรรมของการเรียนรู้ นักเรียนได้เรียนรู้อะไร ครูต้องรู้ว่าตรงไหนควรสอน ตรงไหนไม่ควรสอนเพราะเด็กเรียนได้

            การเรียนรู้และการสอนในศตวรรษที่ ๒๑

เครื่องมือที่สำคัญที่สุดของการเรียนรู้ คือ คำถามกับปัญหา ครูเพื่อศิษย์ต้องฝึกเป็นนักตั้งคำถาม และนักตั้งปัญหาเพื่อสร้างบรรยากาศของการเรียนรู้ และที่สำคัญต้องไม่ตั้งเป้าว่า ต้องได้คำตอบที่ถูก ใครตอบผิดถือว่าใช้ไม่ได้

 การเรียนรู้อย่างมีพลัง

- Define คือ ขั้นตอนการทำให้สมาชิกของทีมงาน

- Plan คือ การวางแผนการทำงานในโครงการ

- Do คือ การลงมือทำ

- Review ทบทวนการเรียนรู้

 จิตวิทยาการเรียนรู้สำหรับครู

-         ความเข้าใจ

            ความเข้าใจนั้นเกิดจากการเอาความรู้เดิมมาใช้แก้ปัญหา หรือประยุกต์ใช้ในสถานการณ์ใหม่ (knowledge transfer) แล้วเกิดความรู้ใหม่หรือขยายความรู้เดิม

การฝึกฝนมีเป้าหมาย ๒ ระดับ ระดับแรกคือ ให้พอทำเป็น (minimum competence) และระดับที่ ๒ คือ ให้ชำนาญ (proficiency)

-         การฝึกฝน

คนหัดใหม่มีวิธีทำให้ตนเองคิดแบบผู้เชี่ยวชาญด้วย ๔ กลไก ได้แก่

๑.      เพิ่มต้นทุนความรู้ (background knowledge หรือ longterm memory)  จัดระบบไว้อย่างดี ให้พร้อมใช้

๒.    ฝึกฝนตนเองให้มีความสามารถใช้พื้นที่ความจำใช้งานที่มีจำกัดในการคิดได้มากและซับซ้อนขึ้น

๓.     ฝึกคิดแบบลึก (deep structure) หรือแบบ functional หรือคิดตีความหาความหมาย (meaning)

๔.     คุยกับตัวเองว่า กำลังขบปัญหาอะไรอยู่ และตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการแก้ปัญหานั้นไปในตัว

-         การสอนให้เหมาะต่อความแตกต่างของศิษย์

            ครูเพื่อศิษย์ไทยต้องเอาความเป็นจริงเกี่ยวกับความแตกต่างของศิษย์ในทุกด้าน มาเป็นข้อมูประกอบในการออกแบบการเรียนรู้ นักเรียนมีความแตกต่าง ๓ แนว ได้แก่

                    -  ความสามารถทั่วไปในการเรียนรู้

                    - รูปแบบการเรียน

            - ความฉลาด ๘ ด้าน ตามทฤษฎีพหุปัญญา

-         ฝึกฝนตนเอง

            ครูที่ดี ต้องเรียนรู้เคี่ยวกรำฝึกฝนตนเองยิ่งกว่าศิษย์  นั่นคือ ครูต้องเป็น “นักเรียน” ยิ่งกว่าตัวนักเรียนที่ครูสอน

 ทฤษฎีพหุปัญญาหรือ ความถนัด ๙ ด้าน

              -  การเคลื่อนไหวร่างกาย

             -  ทักษะสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (interpersonal)

              - ทักษะด้านในของตน(intrapersonal)

            -   ทักษะดนตรี

            - ธรรมชาติวิทยา

            -  Spatial

            -   ภาษา

            -  การเป็นผู้นำ

           -    ตรรกะ

 การเรียนโดยลงมือทำ

คนเราเรียนรู้ได้ดีที่สุดโดยการลงมือทำ เน้นเรียนโดยร่วมมือกันมากกว่าแข่งขัน และแข่งกับตัวเองมากกว่าแข่งกับเพื่อน  ครูจะต้องเน้นให้แก่ศิษย์ ดังนี้

- เน้นให้ศิษย์เรียนรู้จากการลงมือ

- ส่งเสริมแรงบันดาลใจและให้กำลังใจ (reinforcement) ในการเรียนรู้

-  ส่งเสริมและสร้างสรรค์จินตนาการ

-  ส่งเสริมให้กล้าลองและลงมือทำ

-  เป็นครูฝึก

-  ออกแบบ

-  มีทักษะในการชวนศิษย์ทบทวนไตร่ตรอง (Reflection) จากประสบการณ์

 -  ชวนทำความเข้าใจคุณค่าของประสบการณ์

 PLC

PLC คือ กระบวนการต่อเนื่องที่ครูและนักการศึกษาทำงานร่วมกันในวงจรของการร่วมกันตั้งคำถาม

 เป้าหมายการเรียนรู้

นักเรียนทุกคนได้เรียนเท่าที่จำเป็น (essential learning) ตามเป้าหมายอันทรงพลัง (power standards) ไม่ใช่เรียนให้จบตามที่กำหนดในหลักสูตร

 วิธีการแก้ปัญหาการเรียนของเด็ก

            วิธีแก้ปัญหานักเรียนบางคนไม่เรียน หรือเรียนช้า มีลักษณะเป็นไปตามตัวย่อว่า SPEED ซึ่งได้แก่

-         Systematic (ทำเป็นระบบ) หมายถึง มีการดำเนินการเป็นระบบทั้งโรงเรียน ไม่ใช่เป็นภาระของครูประจำชั้นแต่ละคน

-         Practical (ทำอย่างเหมาะสม) การดำเนินการช่วยเหลือเป็นไปได้ตามทรัพยากรที่มีอยู่ของโรงเรียน

-         Effective (ทำอย่างได้ผล)

-         Essential (ทำส่วนที่จำเป็น) ระบบช่วยเหลือต้องทำแบบมุ่งเน้นที่ประเด็นเรียนรู้สำคัญตามผลลัพธ์ของการเรียนรู้

-         Directive (ทำแบบบังคับ) ระบบช่วยเหลือต้องเป็นการบังคับ ไม่ใช่เปิดให้นักเรียนสมัครใจ

 เครื่องมือของการเปลี่ยนชีวิตครู

PLC เป็นเครื่องมือของการเปลี่ยนชีวิตครู เปลี่ยนจาก“ผู้สอน” (teacher) เป็น “นักเรียน” ทำงานแบบปรึกษาหารือและช่วยเหลือกันโดยมีเป้าหมายที่เด็ดเดี่ยวชัดเจนคือ ผลการเรียนทักษะเพื่อการดำรงชีวิต

  

 การเป็นยอดครู

- เตรียมทำการบ้านเพื่อการเป็นครู

ครูต้องเตรียมตัวล่วงหน้า ๒ - ๓ สัปดาห์ ก่อนเปิดภาคเรียน มีการเตรียมห้องเรียน หาวิธีสร้างให้เด็กเชื่อมั่นว่าตนจะเรียนได้สำเร็จ

-         ให้ได้ความไว้วางใจจากศิษย์

            ครูควรเลือกบุคลิกการเป็นครูของตนและดำรงไว้ให้คงเส้นคงวาตลอดปีการศึกษานั้น เพื่อไม่ให้นักเรียนสับสน เป็นธรรมชาติของตัวเราเอง ไม่ใช่แกล้งเป็น เพราะเด็กจะจับได้ และไม่เชื่อถือครูอีกต่อไป

-         อารมณ์ความรู้สึกกับความเป็นครู

ครูต้องฝึกและต้องเรียนรู้การควบคุมอคติของตนเองที่อาจทำร้ายเด็กโดยไม่รู้ตัว หรือในทางตรงกันข้าม อาจสร้างคนจิตใจดีได้โดยไม่รู้ตัวเช่นเดียวกัน

-         การใช้คะแนนเป็นเครื่องมือสร้างแรงจูงใจ

ครูใช้คะแนนเป็นเครื่องมือได้ ๔ แบบ

(๑) ใช้เป็นแรงจูงใจ

(๒) ใช้เป็นเครื่องบันทึกความก้าวหน้า

(๓) ใช้ประเมินการสอนของตนเอง

(๔) ใช้ลงโทษนักเรียนที่ไม่เอาใจใส่การเรียน

- ทำสัปดาห์แรกให้เป็นสัปดาห์แห่งความประทับใจ

เริ่มวันแรกด้วยรอยยิ้ม วันแรกควรเป็นวันเบา ๆ ในเรื่องบทเรียนวิชา และเป็นวันที่นักเรียนและครูควรทำความรู้จักกัน การสร้างความประทับใจอีกอย่างหนึ่ง คือ การจำชื่อศิษย์เป็นรายคน

 สอนศิษย์กับสอนหลักสูตรแตกต่างกัน

            การสอนศิษย์เน้นที่การเรียนรู้ของศิษย์ ไม่ใช่เน้นที่การสอนของครูและไม่ใช่เน้นการสอนให้ครบตามเอกสารหลักสูตร ความยากลำบากของนักเรียนอย่างหนึ่งคือ เป็น “โรคสำลักการสอน” เพราะโดนยัดเยียดเนื้อหาความรู้มากเกินไป โดยไม่คำนึงถึงระดับพัฒนาการทางสมองของเด็กที่แม้อายุเท่ากัน เรียนชั้นเดียวกัน

 การสร้างนิสัยรักเรียน

หน้าที่ของ “ครูเพื่อศิษย์” คือ นำชีวิตของนักเรียนเข้าสู่ความสนุกสนานในการเรียน (The Joy of Learning)

๑.     ให้นักเรียนเชื่อว่าความสำเร็จในการเรียนเป็นสิ่งเป็นไปได้

๒.    ประเมินเจตคติของนักเรียนต่อตนเอง ต่อวิชาเรียน ต่อชั้นเรียนและต่อโรงเรียน

๓.    ปรับเจตคติ

๔.    จัดกิจกรรมกระตุ้นสมองซีกขวา

๕.    ขอการสะท้อนกลับ (feedback) จากนักเรียนบ่อย ๆ

๖.     ทบทวนทฤษฎีของมาสโลว์ (Maslow) ถ้านักเรียนยังอายุน้อยครูต้องทำให้เข้าใจง่าย

๗.    สอนทักษะในการแก้ปัญหา

๘.    สอนทักษะในการโต้แย้งอย่างได้ผล

๙.     สอนให้นักเรียนรู้วิธีพูดกับครูและกับผู้ใหญ่คนอื่น ๆ

๑๐.จัดให้มีรายงานผลความก้าวหน้าในการเรียนบ่อย ๆ

๑๑.สอนวิธีกำหนดเป้าหมาย

๑๒.สร้างความท้าทาย

๑๓. ทำให้การทำผิดเป็นสิ่งยอมรับได้

๑๔. สร้างตัวแบบของพฤติกรรมที่เป็นที่ยอมรับ

๑๕. หาโอกาสชมเชย

๑๖. ติดต่อพ่อแม่หรือผู้ปกครอง

๑๗. เปลี่ยนความคิดของนักเรียนที่คิดด้านลบต่อตนเอง

๑๘. จัดบทเรียนให้สร้างความรู้สึกเป็นกันเอง

วิธีการเรียนรู้แห่งศตวรรษที่ ๒๑

            หัวใจสำคัญคือ เน้น “สอนคน” ไม่ใช่ “สอนวิชา” และในการ“สอนคน” นั้นเน้น “สอนแบบไม่สอน” คือ เน้นที่การเรียนรู้ของผู้เรียนเองจึงจัดบรรยากาศสถานที่และความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนและระหว่างนักเรียนด้วยกันเอง

 การปฏิรูปการศึกษาไทย

ต้องเปลี่ยนเป้าหมายของการเรียนรู้จากเน้นเพียงให้รู้วิชาเป็นรู้วิชาและมีการพัฒนาทักษะที่ซับซ้อน ควบคู่กัน

-         เรียนรู้จากMalcolm  Gladwell

ทักษะนี้สอนไม่ได้แต่เรียนรู้ได้ พ่อแม่และครูสามารถออกแบบการเรียนรู้ให้แก่ลูกหลานหรือศิษย์ของตนได้ ด้วยวิธีเรียนที่เรียกว่า PBL (Project Based Learning) ที่ต้องทำโครงการเป็นทีม หมุนเวียนสมาชิกร่วมทีมไปเรื่อย ๆ เพื่อให้เด็กได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับเพื่อนที่มีนิสัยและบุคลิกต่าง ๆ กัน

-         Inquiry-Based Learning

            IBL (Inquiry-Based Learning) เป็นการเรียนโดยให้ผู้เรียนตั้งคำถาม ทำความชัดเจนของคำถาม แล้วดำเนินการหาคำตอบเอาเอง

-         การจัดการสอบ

            หลักการคือ สอบบ่อย ๆ ใช้เวลาไม่มาก ข้อสอบไม่กี่ข้อ และให้ศิษย์รู้คำตอบทันทีหรือเกือบทันที ให้มีทั้งที่คิดคะแนนสะสม และไม่คิดคะแนนมีการสอบที่ข้อสอบเน้นความคิด ไม่มีคำตอบถูกผิด อยู่ด้วย ทั้งหมดนั้นเพื่อสะท้อนให้ศิษย์รู้ว่าตนรู้และไม่รู้อะไรบ้าง ให้มีความมั่นใจตนเอง และหมั่นปรับปรุงตนเอง

- แรงต้านที่อาจต้องเผชิญ

๑. นโยบายการศึกษายังเป็นนโยบายสำหรับยุคอุตสาหกรรม

๒. ระบบตรวจสอบและระบบวัดผลแบบทดสอบตาม

 ๓. แรงเฉื่อยหรือความคุ้นเคยกับระบบการสอนแบบครูบอกเนื้อหาวิชาให้นักเรียนจดจำ

๔. ผลประโยชน์ของอุตสาหกรรมพิมพ์จำหน่ายตำราเรียน

๕. ความหวั่นกลัวว่าความรู้ เชิงทฤษฎีจะถูก

๖. อิทธิพลของพ่อแม่ที่ยึดติดกับการเรียนแบบดั้งเดิมที่ตนเคยเรียนมา

 ๗. พลังราชการรวมศูนย์ และจัดการแบบควบคุมและสั่งการ

- สิ่งที่ประเทศไทยต้องทำเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษา

๑. ยกเลิกระบบการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งของครู (คศ.) ที่ให้ “ทำผลงาน” ในกระดาษ เปลี่ยนมาเป็นเลื่อนตำแหน่งเมื่อผลสัมฤทธิ์ของลูกศิษย์ได้ผลดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            ๒. มีเป้าหมายและยุทธศาสตร์เพิ่มผลสัมฤทธิ์ของศิษย์ทั้งโรงเรียนหรือทั้งเขตการศึกษา

            ๓. ปราบปรามคอรัปชั่นเรียกเงินในการบรรจุหรือโยกย้ายครู

            ๔. แบ่งเงินลงทุนเพิ่มด้านการศึกษา ครึ่งหนึ่งไปไว้สนับสนุนการเรียนรู้ของครู

            ๕. จัดงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประจำปี

            ๖. ยกระดับข้อสอบ National Education Test (NET) ให้ทดสอบการคิดที่ซับซ้อน และทักษะที่ซับซ้อน

            ๗. ส่งเสริมการเรียนแบบ Project-Based Learning (PBL) โดยส่งเสริมให้มี PLC เพราะ PBL เป็นเครื่องมือให้นักเรียนเรียนรู้ในมิติที่ลึกและซับซ้อน